TUNGI MEHMON

Taq-tuq degan ovozdan uygonib ketdim. Hali tong
yorishmagan ekan. Karavotdan turmay, galati ovozga
quloq solib yotdim.
Taq-taq-tuq yana ovoz keldi. Ornimdan turib,
chiroqni yoqdim, soatga qarasam tungi ikki. Ovoz eshik
ortidan kelardi. Yarim kechada eshik qoqayotgan kim
ekan? Ajina-pajina bolsa-chi? Qorquvdan oyogimning
uchigacha qaltirab, joyimda bir oz qotib turdim.
Iltimos, yordam bering! degan ojizgina zorlanishdan song, eshik oldiga kelib, kimsiz deya soradim.
 Iltimos, bir kecha uyingizda tunab qolay, yolda adashib qoldim, tashqarini qalin qor qoplagan, uyimni topa
olmayapman.
Men uning kimligini soradim.
Tungi mehmon ozini tariflay boshladi:
Ikkita oyogim, ikkita qolim, ikkita kozim, mayin va
oppoq yungim, kichkinagina dumcham va ikkita
shalpang quloqlarim bor, - degandan song uning kimligini taxmin qildim
Eshikni ochganimda ostonada sovuqdan dag-dag
qaltiragancha oppoq quyonoy turardi. Uni ichkariga taklif
qildim. Biz birga choy ichib tong ottirdik. Quyonoy uyda
qolgan bolalaridan xavotirda edi. Uning gaplariga qaraganda, qish qattiq kelgani uchun gamlab qoygan zahiralari tugagan. Kecha peshindan song biron yegulik topish ilinjida uyasidan tashqariga chiqqach qorboronda
adashib qolgan.
Tong otdi. Eshikni ochmoqchi bolib itarib kordik.
Ochilmadi. Aftidan ertalabgacha yoqqan qor bizni uy
asiriga aylantirgan edi. Ikkalamiz urinib, arang uni qiya
ochdik, ammo qalin qor tufayli tashqariga chiqishning
iloji yoq edi.
 Endi nima boladi, yiglab yubordi xayoli och bolalarida turgan mehmonim. Qor hali-beri erimasa kerak.
Kichkintoylarim ochlikdan nobud bolishadi-ku!
Men unga yiglamaslikni, albatta bironta chora topishimizni aytib ovutgan boldim. Derazadan qarab, uyimizning ustida aylanib uchayotgan qargaga kozim tushib
sevinib ketdim. Qargajon, hoy qargajon,  deb chaqirdim uni.
Qarga nima gap, tinchlikmi? deb pastlay boshladi.
Men hamma voqeani bir boshdan gapirib berdim.
 Iltimos bizga yordam ber! Sening kozlaring otkir,
quyonoyning uyini topa olasan.
Deraza raxiga qongan qarga uzoq jimlikdan song:
 Agar mening qornimni toygizsang, albatta, yordam
beraman, dedi.
Quyonoy ikkimiz xursand bolib, uni uyga taklif qilib,
qornini toygizdik. Shundan song u gap boshladi:
 Men quyonoyning uyini bilaman. Afsus, uycha qalin
qor ostida. Quyonchalarni qutqarib olish uchun uchchalamizning kuchimiz kamlik qiladi. Qor erishini kutadigan bolsak, suv uychani yuvib ketishi mumkin. Men
ormon chetida yashaydigan ayiqpolvonni uygotishga
harakat qilib koray.
Qarga shunday degach, derazadan tashqariga
ormon tarafga qarab uchib ketdi.
Bir ozdan song qor uyumlarini kimdir sura boshladi.
Ochilgan yolakchada ayiqpolvonning haybatli gavdasi
Korindi. Qarga bolsa, uyqusirayotgan polvonning yolda
yana uxlab qolmasligi uchun boshi uzra tinmay qagillab
kelar edi. Ayiqpolvon men va quyonchani ustiga mindirib, qarga korsatgan tomonga yol ochib keta
boshladi.
Yetib keldik dedi yolboshlovchimiz qari emanga
uch-tort qadam qolganida. Quyonoy ham qadrdon
daraxtni tanib chehrasi ochildi. Ayiqpolvon qarga ishora
qilgan joyni asta kavlay boshladi. Bir ozdan keyin kichik
yogoch eshikcha paydo boldi. Shoshib ichkariga kirgan
quyonoy bolalarini soppa-sog korib yana yiglab yubordi. Men bolsa, uyimdan olib kelgan sabzi va karamlarni
ularning dasturxoniga qoydim. Men eskigina uychani
kozdan kechirib, quyonoy va quyonchalarga bir muddat
menikida yashab turishni taklif qildim.
Quyonchalar meni dada deb chaqira boshlashdi.
Negaki mening ozim ham quyon edim-da. Biz birgalikda
baxtli hayot kechira boshladik