ALVIDO BOLALIK Adabiyot oqituvchisi jurnalni stol ustiga qoydi- da, dumaloq kozoynagini burni uchiga qondirib, sinfga razm soldi. - Demak, gap bunday: ottizinchi yillar adabiyotini organishni kechiktiramiz. RayONOdan topshiriq boldi, bugun siz bizga Baxtli bolalik degan mavzuda erkin insho yozib berasiz. - Hamma yozadimi? - Bu nima deganlari boldi, Zoirali botam, sizga alohida taklif lozimmi, yo? - Inshoni erkin deyabsiz- ku? - Nomi shunaqa, botam. Qani, qogoz olib, ish boshlanglar. Vaqt ketmasin. - Samad aka biz bolalikdan ottik-ku, nimasini yozamiz? Hali otib bolganingizcha yoq, Zoirali botam, endi otayabsiz. Qilayotgan ishingizga ozingiz togri baho bera olgan oningizdan boshlab bolaligingiz bilan vidolashasiz. Ha, ha aynan vidolashasi
z. Bolalik qaytmas bolib k
etadi. Bolalik sizning hotira
ngizga kochadi. Vaqti keli
b, bu hotira vijdon azobiga
 soladi, vaqti kelib nimalar
nidir qomsashga majbur 
qiladi. Xullas, sizni har ko
yga soladi. U bilan vidolas
hishga oshiqmang. Bolalik-
hayotning asl pallasi, undan koproq bahramand bolishga intiling. Asaldan keyin turli achchiqliklarga duch kelasiz. - Samad aka, shularni yozsak-chi? Baxtli bolalik emas, Alvido bolalik desak-chi? - Botam, kop aqilli bolasiz-ku, biroq ayrim vaqtlarda kaltafahmlik qilib qoyasiz. Tushuning, Baxtli bolalik menga emas, RayONO ga kerak. Shu bois men bilan tortishmang. Ishni boshlang. Bolalarni sizlab, yumshoq gapiruvchi bu odam kopincha oz ishini ozi qiyinlashtirardi. Bolalar uni boshang deb bilib, baravar tortishishdan tap tortishmasdi. Bazan butun dars tortishuv bilan otardi. Kitob oqishni jonidan ham ortiq koradigan Zoir kopincha baxs boshlab qolardi. Samad aka bugungi baxsga barham berish uchun deraza oldiga bordi-da, qolini orqasiga qilib, hovliga tikilib oldi. Sinfda shivir-shivir, qogozlar shitiri boshlandi. Asror daftar orasidan ikki varaq yir
tib olib Baxtli bolalik de
b yozdi-da, oyga toldi: 
Zoir togri aytdi. Insho ke
yin bolganidan keyin ha
mmani majbur qilishning n
ima keragi bor? Hamma ozini baxtli deb hisoblaydimi? Ana, Turob, akasining jasadini Afgonistondan olib kelishdi. Onasi bunga chidolmay jinni bolib qoldi. Hozir jinnixonada. Etti bola otasining oziga qolgan. Men baxtliman deb boshlaydimi inshosini. Manzura-chi? Otasi ketib qolgan. Onasi ikkovi turadi. U nima deb yozadi? Otaullaga ham qiyin. Men baxtliman, chunki otamning puli kopdeya olmaydi. Aslida-ku, ular pulning kopligini baxt deb bilishadi. Lekin ochiq ayta olishmaydi. Pul dengiz bolib mavjlanadi ularning uyida. Biroq, ozlari xohlagancha ishlata olishmaydi. Bu baxtmi yoki baxtsizlik? Harholda nima deb yozarkin, u boyvochcha? Bunaqa gaplarga Zoir usta qotirib tashlaydi. Umuman, baxtli bola u. Ota-onasi injener, uyda ozi-yu singlisi. Gazetaga habar yozadi. Nima istasa shunga erishadi. Ergash-chi? Otasi aravakash. Dars tugashi bilan somonbozorga yuguradi. Shuni yozadimi? Agar Dilfuzalarga ham shu mavzu berilsa u nimani yozadi? Ikki oyogI qirqib ta
shlangan otasining injiqlikl
ari, onasiz qolishning naqadar baxtsizlik ekanini bayon qiladimi? Hosh, ozim-chi? Ozim nimani yozay, kechagi voqeanimi yo otam bilan toyma-toy yurishimnimi? Otamning oyinchi xotinga suykalishinimi? Ming lanat! Asror hayoliga kelgan fikrdan titrab, ozini tutolmay qoldi. Ruchkani stol ustiga taq etib urdi. Oziga tikilgan nigohlarni tuyib, boshini egdi. U sinfda otira olmasligini sezib, shart ornidan turdi-da, chiqib ketdi" Tohir Malik ALVIDOBOLALIK (qissa) Toshkent. Yosh gvardiya nashriyoti 1989 yil