yuboribdi va hushini yo'qotib yiqilib tushibdi. Mahluq judayam hunuk ekan: qo'llari qingkir-qiyshiq, panjasi yirtqich hayvonniki singari, oyoqlari otnikiday qo'pol, tuya o'rkachi kabi bukrilari ham bor, butun badani jun bilan qoplangan, so'yloq tishlari ogkzidan chiqib turar, burni burgutnikiday, ko'zi esa boyo'gklinikiday edi.
Ozmi-ko'pmi vaqt o'tib o'ziga kelibdi. o'zining bergan so'zida turolmay qo'rquvini yenga olmagani uchun uyalibdi. Yana shunday debdi:
- Mehribon hojam, men endi sira qo'rqmayman va sizdan ajralmayman. Yaxshiliklaringizni esdan chiqarib bo'larkanmi? Birinchi martagina sal cho'chidim, xolos.
Mahluq yana ko'rinibdi. Faqat qizga yaqin kelishga jur'at eta olmabdi. Yarim tungahca ular birga suhbat qurishibdi. Keyingi kuni yana va yana... Hamisha birga bo'lib, bo'gu o'rmonlarda sayr qilishar ekan, qizgkin suhbatlar bilan vaqtni hushnud o'tkazishar ekan.
Kunlardan bir kuni qiz tush ko'rsa, otasi bemor yotganmish. Xafa bo'lib yigklabdi. Mahluq uni shu ahvolda ko'rib, nega xafa ekanini so'rabdi. Qiz aytib beribdi va undan otasini, opalarini ko'rib kelishga ruxsat so'rabdi.
- Mendan nega ruxsat so'raysan, boraver, ixtiyoring o'zingda - debdi mahluq. - Axir mening tilla uzugim yostigking tagida turibdi-ku. Taqsang otang yonida bo'lasan. Faqat bir narsa esingdan chiqmasin: roppa-rosa uch kecha-yu uch kunduzdan keyin qaytmasang men o'laman. Chunki, seni o'zimdan ham yaxshi ko'raman. Undan ortiq ayriliqqa chiday olmayman.Sensiz yashay olmay, halo' bo'laman.
Qiz unga huddi o'sha aytgan vaqtida qaytishga va'da beribdi. Uzukni jimjilogkiga taqqan ekan, o'sha zahoti otasining hovlisida bo'lib qolibdi. Opalari uning shohona libosiga havaslari kelibdi. Otasi sevikli kenja qizini eslayverib, chindan ham kasal bo'lib qolgan ekan. Uni ko'rib xursand bo'lib ketibdi. Qiz mahluqning saroyidagi hayotini oqizmay-tomizmay aytib beribdi. Ota bo'lsa, o'sha badbashara mahluqqa u qanday o'rganganiga hayron bo'larmish. Axir o'zi eslasa hali-hali yuragi orqasiga tortib ketadi-yu.. Opalari singlisining badavlat turmushi haqida eshitgan sari hasadlari kelarmish.
Birinchi kun bir soatday, ikkinchisi daqiqaday o'tibdi. Uchinchi kuni qizning opalari u yerga qaytib bormaslikka ko'ndirmoqchi bo'lishibdi: o'lsa o'laversin, nima qilasan? deyishibdi.
Bundan kenja qizning jahli chiqibdi:
- Agar menga ko'rsatgan mehr-muruvvatining qadriga yetmasam o'zim ham o'limga loyiqman, - debdi.
Otasiga dono qizining bu so'zlari ma'qul tushibdi. Opalari esa hasad o'tida yonayotgan ekan. Bir shumlikni o'ylashibdi. Qizning ketar muddatiga oz qolganida ular uydagi barcha soatlarni bir soatga orqaga surib qo'yishibdi. Bu haqida ota ham, xizmatkorlar ham bilmabdi.
Vaqt yaqinlashgan sayin qizning yuragi sanchaveribdi. Soatga qarayveribdi, qarayveribdi sira vaqti kelmasmish. Opalari esa hadeb uni gapga tutib, kechiktirarmish. Nihoyat, sabri chidamabdi. Otajoni, opalari bilan xayrlashibdi. Aytilgan muddatga bir daqiqa qolganida o'ng jimjilogkiga tilla uzukni taqibdi. Shu zahoti mahluqning oppoq devorli qasrida ko'ribdi o'zini. Ammo, har qancha chaqirmasin hojasi yo'q emish.
Oxiri baqirib yuboribdi:
- Qayerdasiz, mehribon hojam, sodiq do'stim? Nega meni kutib olmaysiz? Aytilgan vaqtdan bir soat oldin yetib keldim.
Yana jimlik, sukunat. Hatto bogkdagi qushlar ham sayramaydi, favvoralardan suv otilmaydi, musiqa yangramaydi. Qizning qalbi bir noxush voqeani his etib, u barcha xonalar va bogklarni izlab chiqibdi. Axiri, o'sha olov gul o'sib turadigan joyga boribdi. Tepalikda mahluq gulni changallagancha jonsiz yotardi. Qiz avvaliga uni qattiq uxlab qolgan deb o'ylab, uygkotmoqchi bo'libdi. Hech uygkonmasmish. Shunda mahluqning junli qo'lidan ushlab, o'lganini bilibdi...
Qizning ko'z oldi qorongkilashib, oyoqlari chalkashib ketibdi.
U tizzasiga cho'kkalab mahluqning badbashara kallasini quchoqlagancha oh tortibdi:
- Uygkoning asl do'stim. Sizni o'z qalligkimday yaxshi ko'rib, sevaman.
Shu so'zlarni endigina aytgan ham ekan-ki, birdaniga momaqaldiroq gumburlabdi. Kuchli chaqmoq chaqib, yeru-ko'k larzaga kelibdi. Qiz hushidan ketibdi. o'ziga kelib qarasa, qimmatbaho toshlar bilan bezatilgan ajoyib taxtda o'tirgan emish. Yonida esa uni toj kiygan, zarbof to'nli shahzoda, yoshgina bir barno yigit quchib turar, otasi, opalari ham shu yerda, ta'zimda egilib turgan, xizmatkorlarning esa son-sanogki yo'q emish. Chiroyda tengsiz shahzoda unga qarab shunday debdi:
- Meni badbashara mahluq ko'rinishida bo'lsam ham, ochiq ko'nglim uchun sevding. Endi insoniy qiyofamda ham sev. Mening qalligkim bo'l, iltimos. Bir paytlar badavlat qirol otamga achchiq qilib, jodugar kampirni ishga solib meni sehrlab tashlagan edi. U meni o'gkirlab ketib, badbashara mahluqqa aylantirib qo'ygandi. To'i bir go'zal qiz meni sevib qolib, o'sha ko'rinishimda menga erga tegishga rozi bo'lmaguniga qadar, o'shanday yurishim kerak edi. Qachonki shunday voqea yuz bersa, men o'z holimga qaytishim sehr-jodu qilingan edi. Shunday qilib rosa o'ttiz yil yashadim. Mana, sen meni oq ko'nglim uchun, senga bo'lgan cheksiz muhabbatim uchun sevding. Endi qudratli qirolning rafi qasi, vafoli malikam bo'lasan jonim.
Savdogar 