ham befarq emas, axir devorga yoziladigan o'tli misralaridan ham anglab olish qiyin emasdi. Endi hojasining ovozini eshitib suhbat qurishni xohlaydi. Xo'jayin esa qizning bu iltimosiga rozi bo'lmaydi, o'zining qo'pol ovozi bilan bekasini cho'chitib yuborishdan qo'rqadi. Qiz juda ko'p yalingach hojasi nihoyat u bilan gaplashishga ko'nibdi va marmar devorga shunday so'zlar yozilibdi:
Bugun kechki payt yashil bogkga kelib, o'zing yaxshi ko'rgan gullar bilan o'ralgan ayvonchaga o'tirgin va: Sodiq qulim men bilan suhbatlash, deb aytgin.
Qiz o'sha joyga yugurib boribdi, yuragi go'yo qafasdagi qushcha kabi pitirlar ekan. U so'z boshlabdi:
- Mehribon hojam, meni ovozingiz bilan cho'chitib yuboraman deb o'tirmang. Sizning shunchalik qilgan gkamxo'rliklaringizdan keyin men dahshatli yirtqichning irillashidan ham cho'chimayman.
Shundan keyin ayvoncha orqasidan yovvoyi bo'giq bir ovoz eshitilibdi, haliyam yarim ovozda, past gapirayotgan ekan. Savdogarning qizi avvaliga titrab ketibdi, lekin o'zini tutib olib, qo'rqqanini bildirmaslikka harakat qilibdi. Mahluqning ovozi dagkal bo'lsa-da, so'zlari naqadar yoqimli. o'shandan boshlab qiz har kuni shu yerga keladigan, soatlab hojasining gaplarini tinglaydigan bo'libdi.
- Suyukli, mehribon hojam, shu yerdamisiz? - deb so'rashi bilanoq bir xil javobni eshitarkan:
- Shu yerdaman, go'zallikda bemisl xonim. Sodiq quling, ajralmas do'sting shu yerda.
Qiz mahluqning dahshatli ovozidan qo'rqmaydigan, shirin so'zlarini erinmay tinglaydigan bo'libdi.
Oradan ozmi-ko'pmi vaqt o'tib mahluqni o'zini ko'rishni istab qolibdi. Bu haqda ancha yalinibdi. Mahluq avvaliga sira ko'nmabdi, hunuk basharasi uni qo'rqitib yuborishidan cho'chir ekan:
- o'zingni ko'rsatgin deb so'rama, go'zal mahbubam. Ovozimga o'rganib qolding, do'stona munosabatlarimiz davom etayapti. Mening senga bo'lgan otashin muhabbatimni ham tushunding. Agar xunuk va badbashara qiyofamga ko'zing tushsa, meni yomon ko'rib qolasan va men baxtsiz bo'laman. Haydab yuborsang, hijronga chiday olmay o'lishim aniq jonim.
Qiz esa bu so'zlarni eshitishni xohlamaydi, mahluqdan yuzini ko'rsatishni qayta -qayta so'raydi. Dunyodagi eng dahshatli narsani ko'rsa ham cho'chimasligi va hojasiga bo'lgan sevgisidan voz kechmasligini aytib yalinaveribdi.
- Agar qari bo'lsangiz menga bobo, o'rta yashar bo'lsangiz menga amaki bo'ling. Yosh bo'lsangiz sizni tutingan akam deyin, o'lgunimcha menga vafoli do'st bo'lib qoling.
Anchagacha mahluq bu iltimoslarga quloq solmay yuribdi. Lekin axiyri qizning ko'z yoshlariga chiday olmabdi:
-Baribir seni o'zimdan ko'ra ko'proq sevaman. Bilamanki, meni ko'rishing bilan muhabbatimni rad etasan va hajringda ado bo'laman. Lekin shunday bo'lsa-da, sening iltimosingni bajaraman. Qosh qorayganda yashil bogkga kel.
Quyosh o'rmon ortiga yashiringach:
- Sodiq do'stim, o'zingni ko'rsat, deb aytgin. Meni ko'rgach bu qasrda yashaging kelmay qolsa-chi? Seni majburlashga haddim sigkmaydi. Asira bo'lib qiynalishingga chidolmayman.
o'sha o'z yotogkingda, yostigking tagida mening tilla uzugimni topasan. Uni o'ng qo'ling jimjilogkiga taqsang bo'ldi, otang yonida bo'lasan va men haqimda boshqa hech narsa eshitmaysan.
Qiz qo'rqmabdi. Bir daqiqa ham ikkilanmay yashil bogk sari yo'l olibdi. Qosh qorayib quyosh o'rmon ortiga botgach u:
- Sodiq do'stim, o'zingni ko'rsat!- debdi.
Shu payt uzoqdan bahaybat mahluq ko'rinibdi. Faqat ro'pa radagi yo'lakdan o'tibdi-yu qalin butalar orasida yo'qolibdi. Unga ko'zi tushgan qiz oh urib, baqirib yuboribdi va hushini yo'qotib yiqilib tushibdi. Mahluq judayam hunuk ekan: qo'llari qingkir-qiyshiq, panjasi