Savdogar qizning qo'liga mahluq bergan uzukni taqqan ham ekan-ki, o'sha zahoti u gkoyib bo'libdi.
Bir zum o'tmay qiz o'ziga kelib qarasa, bir muhtasham qasrda, naqshinkor karavotda parto'shag-u paryostiqda yotgan emish. Go'yo butun umr shu yerda yashagan-u dam olish uchun bir oz yonboshlaganday. Qiz o'rnidan turibdi. Yonginasida ko'zadagi olov guli, hamma buyumlari esa chiroyli stollar, to'chalar ustiga tartib bilan taxlab qo'yilgan. U qasrni aylanibdi: har bir xona avvalgisidan ham go'zalroq bezatilgan ekan. Qizil gulni qo'liga olib, bogkni tomosha qilgani chiqibdi. Jannatmisol bogkda bulbullar sayragan, daraxtu gullar unga egilib salom berar, favvora-yu buloqlardagi suv yoqimli shildirar ekan. Qiz otasi aytib bergan tepalikni topibdi, gulni huddi o'sha o'zi o'sgan yerga qayta ekib qo'ymoqchi bo'lgan ekan, hali bu haqda o'ylab ulgurmasdan olov gul qo'lidan chiqib, o'zi uchib borib, uzilgan joyi-bandiga qo'nibdi-da, avvalgidan ham chiroyli ochilib, yashnab ketibdi.
Qiz bunday mo'jizadan aqli lol qolibdi. Yana bir oz gulga havas bilan tikilib, qasr ichiga kirsa, xonalardan birida dasturxon tuzab qo'yilgan ekan.
Xo'jayin meni yaxshi qabul qildi shekilli deb endi o'ylagan ekan, ro'parasidagi oq marmar devorda shunday yozuv paydo bo'libdi:
Men xo'jayin emas, sening oddiy qulingman. Malikam sen nimani istasang, o'sha zahoti muhayyo qilaman.
Qiz o'qib bo'lishi bilan devordagi alangali so'zlar yo'qolibdi. Endi o'zi otasi, opalariga maktub yo'llagisi kelibdi, o'sha zahoti oldida qogkoz, tilla qalam-u siyohdon paydo bo'libdi, o'tirib quyidagi xatni yozibdi:
Men haqimda xavotirlanmang. Mahluqning qasrida xuddi malikalarday yashayapman. o'zini ko'rmadim hali, ovozini ham eshitganim yo'q. Faqat oq marmar devorga shunday o'tli satrlarni yozadiki... Ko'nglimga kelgan niyatni darhol sezadi va o'sha zahoti istagimni bajaradi. Men uni hojam deb atamoqchi bo'lsam, xohlamaydi. Aksincha meni o'zining bekasi deb ataydi.
Xatni endi yozib bo'lgan ekan hamki, u gkoyib bo'libdi. Dasturxon turli shirinliklar bilan bezatilibdi. Idish-tovoqlar ham tilladan ekan. To'ygunicha yeb-ichibdi. Dam olish uchun yon boshlasa, musiqaning ovozi pasayibdi.
Qiz uxlab turib, yana bogklarni sayr qilibdi. Gullar unga ta'zimda, olma-yu shaftolilar o'zi ogkziga tushadi. Kech kirgach o'sha oq marmar devorli xonaga qaytibdi. Devorda shunday yozuv paydo bo'libdi:
Mislzis bekamning ushbu sharoitlardan, mehmondorchilik va xizmatdan ko'ngillari to'ldimikin?
Savdogarning qizi xursand bo'lib gapiribdi:
- Meni bekam demang. Aksincha menga shirinzabon va gkamxo'r-mehribon hoja bo'ling. Siznikiday go'zal xonalar-u bogklarni umrimda ko'rmaganman. Qanday qilib ko'nglim to'lmasin axir?
Shu taxlit kunlar o'taveribdi. Sohibjamol qiz qasrda xotirjam yashayveribdi. Yangi-yangi, qimmatbaho liboslar, shohona ziyofatlar. o'rmon ichra sayr qilganida esa daraxtlarning o'zi unga yo'l ochib berar ekan.
Qiz kashtachilik bilan shugkullana boshlabdi. Tikkan zardo'zlik buyumlaridan jonajon otasiga, opalariga sovgkalar yuboribdi. Eng chiroylisini mehribon hojasiga taqdim etibdi. o'sha devorlari oq marmar bilan bezatilgan xonaga yanada tez-tez borib turadigan bo'libdi. o'zi eng jarangdor so'zlarni tizib, hojasiga gapirar ekan-u, ammo javobini yozuvdan o'qir ekan, xolos.
Vaqt o'tgan sayin bunday hayotga ko'nikib ham qolibdi. Qullar uning xizmatiga tayyor, nimani xohlasa birpasda muhayyo qilishadi. Gkoyibdan shu qasr egasini sevib qolganini his etibdi qiz. Ko'ngli sezadiki u ham befarq emas, axir devorga yoziladigan o'tli misralaridan ham anglab olish qiyin emasdi. Endi hojasining ovozini eshi