yana hech kim yo'q.
Dasturxon esa birdan gkoyib bo'libdi. Bunday mo'jizaga anqayib qolgan savdogar tagkin xonalarni aylana boshlabdi. Charchaganidan uyqu bosibdi. Qani endi birpas mizgkib olsang, deya o'ylashga ulgurmay, qarshisida naqshinkor karavotni ko'ribdi. Ko'rpa-to'shaklari oppoq, oqqush pati solingan yostiq bo'lsa yumshoqqina. Karavotga yonboshlagan savdogar ustiga ko'rpani tortar ekan, uning harir shoyi matodan qilinganini his qilibdi. Xona qorongkilashib, Qani endi qizlarimni tushimda ko'rsam edi deb hayolidan o'tkazibdi-yu uyquga ketibdi.
Uygkonsa, tong otib, quyosh chiqqan ekan. Tushida qizlarini ko'rganmish. Ikki katta qizi xursand-u, faqat kenjasi xafa emish. Kattalari otaning fotihasini kutmay, badavlat kuyovlarga turmushga chiqishmoqchi, kichigi bo'lsa otasi qaytmagunicha kuy ov haqida eshitishni ham istamayotgan emish. Bu tushdan savdogar hayron bo'libdi.
o'rnidan turibdi: yuvinishga suv, kiyinishga ohorli liboslar tayyorlab qo'yilgan. Stol ustida choy, qahva, shakar. Hayrati borgan sari ortib, yana qasrdagi xonalarni tomosha qilishga tutinibdi.
Kechagidan ham go'zal ekan. Hovli va bogkda sayr qilgisi kelibdi. Chiqib aylanib yursa, daraxtlarda sarxil mevalar pishib yetilgan, Meni uzib ol degandek imlaydi. Chor-atrofda anvoyi gullar, xushbo'yligidan bosh aylanadi. Jannati qushlar sayragan...
Xullas, savdogarning dimogki chogk. Birdan yam-yashil tepalik ustida ochilib turgan gulga nigohi tushibdi. Uning go'zalligini ta'rifl ashga til ojiz emish. Gulga yaqinlashgan savdogar ajablanib, o'ziga-o'zi:
- Mana, kenja qizim aytgan gul shu bo'lishi kerak! -debdi.
Hatto oyoq-qo'llari qaltirab ketibdi. Shartta gulni uzib olibdi. Shu zahoti to'satdan chaqmoq chaqib, momaqaldiroq gumburlabdi. Hatto oyogki ostidagi yer larzaga kelibdi. Hayvon desang, hayvon emas, inson desang inson emas, badbashara va qo'rqinchli bir mahluq yerdan chiqqanday paydo bo'libdi-da, yovvoyi ovoz bilan baqira ketibdi:
- Nima qilib qo'yding? Mening eng yaxshi ko'rgan gulimni uzishga qanday jur'at etding? Uni axir ko'z qorachigkiday saqlar edim, unga qarab yupanardim. Sen meni eng sevimli narsamdan judo qilding. Bu qasrning, bo'gning xo'jayini menman. Seni aziz mehmon kabi qabul qildim, to'ydirdim, dam oldirdim. Evaziga qilgan yaxshiliging shumi? Bilib qo'y, bu aybing uchun sen faqat o'limga mahkumsan?
Savdogar mahluqning oyoqlariga yiqilibdi:
- Bir qoshiq qonimdan keching, janobi oliylari! Bilmay qilgan gunohim uchun o'limga buyurmang! Ikki ogkiz arzimni eshitsangiz. Mening uch qizim bor. Ularga sovgka olib borishni va'da berganman! Katta qizimga yaltiroq tillaqosh, o'rtanchasiga oynai jahon, kichigiga esa dunyodagi eng chiroyli olov gul. Katta qizlarimga ular aytgan sovgkani topdim-u eng yaxshi ko'rgan kenja qizimga rosa izlab topolmagan edim. Sizning bogkingizda ana shu gulni ko'rdim, dunyodagi barcha gullardan eng chiroylisi shu degan fi krga keldim. Keyin yana o'yladimki, sizday badavlat, qudratli xo'jayin uni qizgkonmasangiz kerak. o'rniga nimani to'la desangiz to'layin, faqat meni sevimli qizlarim oldiga qo'yib yuboring, iltimos. Bilmay qilgan gunohim uchun kechiring.
- Menga sening hech narsang kerak emas. Mayli olov gulni sovgka qilib qo'yib yuboraman. Faqat bir shartim bor. Uning evaziga qizlaringdan birini mening huzurimga yuborishga so' z berasan. Uni sira xafa qilmayman, o'zing ko'rganingdek, bu qasrda xohlaganicha yayrab yashaydi. Yolgkizlikdan zerikdim, menga sherik kerak.
Savdogar bu so'zlarni eshitib, mahluqning oyoqlariga yotib, yalindi-yolvordi. Axir uning shunday xunuk basharasiga go'zal qizlarini qanday ravo ko'rsin? Ko'zlariga yosh to'lib ayanchli ovozda shunday debdi:
- Ey, o'rmonlar, dengizlar shohi! Agar qizlarim o'z xohishi bilan oldingizga kelmasa-chi? Keyin qanday kelishniyam bilmaydi. o'zim ikki yilda yetib kelganman, yo'lni ham yo'qotganman.
Mahluq bo'lsa yana gapiribdi:
- Yo'q, menga asira qiz kerak emas. Agar seni hurmat qilsa, qizing o'z roziligi bilan kelsin. Ular istashmasa, yana o'zing kelasan. o'shanda seni qatl etishga buyuraman. Meni topish esa qiyin emas. Mana bu uzukni ol, uni o'ng qo'lingning jimji