ondayoq chopib ketdi va askar ko'z ochib yumguncha qaytadan hozir bo'ldi, uning ustida esa uxlaganicha malika yotardi.
Malika juda ham ajoyib va go'zal edi. Birinchi qarashda-yoq uning chinakam malika ekanligi ko'rinardi, buni ko'rgan askar, uni o'pishdan o'zini sira to'xtatolmadi. Axir u boshidan tovonigacha jasoratli yigit bo'lgan chin askar edi-da!
Keyin it malikani qanday olib kelgan bo'lsa, shunday eltib qo'ydi.
Ertalabki choy vaqtida malika it bilan askar haqida juda gkalati tush ko'rganini qirol bilan qirolichaga so'zlab berdi, go'yo u itning ustida yotib borar emish va qandaydir askar uni o'pgan emish.
- Bunisi nimasi? - dedi qirolicha, bu tush unga unchalik yoqmadi.
Ertasi kun kechasi malikaning yotar joyiga qari bir kanizakni poyloqchi qilib qo'ydilar. o'sha gap haqiqatan ham tush edimi yo'i boshqa bir narsa ekanini bilib olish kerak edi.
Askar esa yana go'zal malikani o'lgudek sogkinib qoldi. Shunday qilib kechasi mis qo'rgkonda kechagi it paydo bo'ldi, malikani ko'tarib olib, kuchining boricha yugurdi. Shu on qari kanizak suv o'tmaydigan etigini kiyib uning ortidan quva ketdi. It malika bilan katta bir uyga kirib ketganini ko'rib, kanizak: Endi biz muttahamni topa olamiz, deb o'yladi va uyning darvozasiga bo'r bilan katta butning rasmini soldi, o'zi bo'lsa, bemalol uyiga uxlagani ketdi. Lekin it malikani qaytarib eltayotganida darvozadagi butni ko'rib qoldi va shu ondayoq nima gap ekanini payqadi. U, bir bo'lak bo'r olib, shaharning barcha darvozalariga but alomatini qo'yib chiqdi. Bu juda puxta o'ylangan edi: endi kanizak kerak bo'lgan darvozani hech bir kimsa topa olmas edi - axir hamma darvozaga butning rasmi chizilgan edi.
Erta azonda qirol bilan qirolicha keksa kanizak va butun ofitserlar bilan birga malikaning kechasi itga minib qayoqqa borganini ko'rmoq uchun jo'nadilar.
- Mana bu yerga kelgan ekan! - dedi qirol birinchi eshikdagi but alomatini ko'rib.
- Yo'q, mana bu eshikka kelgan! - dedi qirolicha boshqa darvozadagi butni ko'rib.
- Anavi yerda ham but, bu yerda ham! - dedilar ofitser-lar. Ular qaysi darvozaga qaramasinlar, hammasida ham bo'r bilan chizilgan but alomati bor edi. Shunday qilib, hech qan-day natijaga erisha olmadilar.
Ammo qirolicha faqat aravaga tushib yuruvchigina emas, balki hamma narsaga aqli yetadigan usta bir xotin edi. U xizmatkorlariga o'zining tilla qaychisini va bir parcha shohi keltirishni buyurdi, keyin kichkinagina chiroyli xaltacha tikdi. So'ngra bu xaltachaga qora bugkdoyning kepagini soldi va uni malikaning orqasiga bilintirmay bogklab qo'ydi. Undan keyin malika askarning oldiga borayotganda yo'lma-yo'l oz-ozgina sepilsin uchun xaltachani teshib qo'ydi.
Kechasi it yana paydo bo'ldi, malikani o'zining yelkasiga mindirib askarga eltdi. Askar esa malikani shunday yaxshi ko'rib qoldiki, joni-dili bilan unga uylanishni va shahzoda bo'lishni orzu qildi.
It juda tez chopdi, u kepakning mis qo'rgkondan tortib askarning uyiga qadar butun yo'l bo'yi to'kilib borganini hech bir sezmadi.
Ertalab qirol bilan qirolicha saroydan chiqdilar, yo'lga qaradilar va darhol malikaning qayoqqa borganini bildilar. Askarni tutib, qamoqxonaga qamatib qo'ydilar.
Askar panjara orqasida uzoq o'tirdi. Qamoqxona juda qorongki va ko'ngilsiz edi. Bir kun qorovul, askarga:
- Ertaga seni osadilar, -dedi.
Askar qaygkurdi. o'limdan qanday qilib qutilish yo'Iini rosa o'yladi, ammo o'ylab-o'ylab hech narsa topolmadi. Axir askar o'zining ajoyib chaqmoqtoshini uyda unitib qoldirgan edi-da.
Ertasi kuni ertalab askar kichkina tuynukcha yoniga borib, temir panjara orasidan ko'chaga qaradi. Xalq askarni qanday qilib osishlarini ko'rish uchun to'da-to'da bo'lib shahar chetiga borayotgan edi. Do'mbiralar chalindi, lashkarlar o'tdi. Shu vaqtda qamoqxonaning yonidan teri fartuqli, yalang oyoqlariga tufli kiygan qandaydir bir yamoqchi bola chopib o'tdi. U sakrab-sakrab chopardi, birdan uning bir tuflisi chiqib ketib, to'gkri askar yotgan qamoqxonaning panjarasiga kelib urildi.
- Hay, yigitcha, shoshilma! -deb qichqirdi askar. - Men hali bu yerdaman, mensiz u yerda hech ish qilisholmaydi! Agarda sen mening uyimga chopib borib, chaqmoqtoshni olib kelsang, men senga to'rt tanga beraman. Qani, tez bo'l! Oyogkingni qo'lingga olib yugur!
Yigitcha to'rt tangani olishdan toymasdi, chaqmoqtoshni keltirish uchun o'qday otildi, uni tezda olib keldi, askarga topshirdi va...
Bundan nima kelib chiqqanini eshiting.
Shahar chekkasida dor qurilgan. Uning atrofida askarlar va to'da-to'da xalq turardi. Qirol va qirolicha haybatli taxtda o'tirardilar. Qarshida sudyalar va kengashchilar o'tirardi. Shu onda askarni dor zinasiga keltirdilar, jallod uning bo'yniga sirtmoqni solmoqchi edi, askar bir minut sabr qilishni so'radi...
- Men bir tamaki chekib olay, axir bu mening hayotimda eng so'nggi chekish bo'ladi-da, - dedi.
Bu mamlakatda shunday bir odat bor edi: gunohkorni jazolamasdan ilgari hamma vaqt uning qanday bo'lmasin bir arzimagan talabini bajo etardilar.
Shuning uchun qirol askarning so'zini qaytarolmadi. Askar o'zining chaqmoqtoshini chiqarib o'tchaqarga bir urdi, ikki urdi, uch urdi - birdan uning oldida uchala it paydo bo'ldi: birini