yuqoriga qarab:
- Hay, meni tortib ol, jodugar kampir! - deb baqirdi.
- Chaqmoq toshimni oldingmi? - deb so'radi jodugar kampir.
- Rostdan ham sal bo'lmasa chaqmoqtoshingni unutayozgan ekanman! -dedi soldat va orqasiga qaytib chaqmoqtoshni oldi.
- Qani, tort! Sening chaqmoqtoshingni topdim! -deb qichqirdi u jodugar kampirga.
Jodugar uni yuqoriga tortib chiqardi, askar yana katta ko'chaga chiqib oldi.
- Qani, chaqmoqtoshni ber-chi menga! - dedi jodugar kampir.
- Senga bu chaqmoqtosh nimaga kerak, jodugar kam-pir? - deb so'radi askar.
- Nima ishing bor! - deb javob berdi jodugar. - Sen axir pullarni olding-ku, menga chaqmoqtoshni berda endi.
- Ha, yoqadimi, - dedi askar. - Chaqmoqtoshning senga nima keragi bor? Hozir ayt, bo'lmasa qilich bilan boshingni uzib tashlayman.
- Aytmayman! - dedi jodugar kampir.
Shunda askar qilichini chiqarib jodugar kampirning kallasini kesib tashladi, jodugar kampir yerga yiqildi-yu, shu ondayoq jon berdi. Askar bo'lsa, jodugaming katakli fartugkiga o'zining hamma pullarini tugdi-da, tugunini orqalab, to'gkri shaharga qarab yo'l oldi.
Shahar katta va ajoyib edi. Askar eng katta musofirxonaga borib tushdi, o'ziga eng yaxshi uylarni ijaraga oldi va o'zining eng sevgan taomlarining barchasini keltirishni buyurdi - axir u endi badavlat bo'lib qolgan edi-da!
Uning etigini tozalayotgan xizmatkor, shunday boy janob-ning bunday eski etik kiyganiga hayron qoldi -axir hali askar yangisini olib ulgurmagan edi-da. Lekin ertasi kuni u o'ziga eng yaxshi kiyimlar - pat suqilgan shlyapa va jaranglaydigan shpori bor etik sotib oldi.
Endi askar haqiqiy to'ra bo'lib oldi. Unga bu shaharda bo'lgan butun mo'jizalar haqida ham, qirol va uning qizi mali-ka haqida ham so'zlab berdilar.
- Bu malikani qanday qilib ko'rsa bo'ladi? - deb so'radi askar.
- Ko'rishning hech iloji yo'q, -dediiar unga. - Malika baland devorlar va tosh minoralar bilan o'ralgan katta bir mis qo'rgkonda yashaydi. U yerga qiroldan boshqa hech kim na kira oladi va na chiqa oladi, negaki qirolga qizining peshonasiga oddiy bir askarning xotini bo'lishlik yozib qo'yilgan, deb aytganlar. Qirolga esa oddiy bir askarga qaynota bo'lish, albatta, yoqmaydi. Shuning uchun ham u malikani yopiq joyda saqlaydi.
Malikani ko'rish mumkin bo'lmaganligiga askar ancha achindi, shunday bo'lsa-da uzoq qaygkurmadi. U malikasiz ham juda shod kun kechirdi: teatrlarga bordi, qirol bogkida sayr qildi va kambagkallarga pul ulashdi -axir u, cho'ntagida bir chaqasiz yurishning qanday yomon ekanini o'z boshidan kechirgan edi-da!
Demak, askar boy ekan, yaxshi yashab, yaxshi kiyinarkan, shunday bo'lgandan keyin uning ogkaynilari ham ko'paydi. Hammalari uni yaxshi yigitcha, haqiqiy to'ra deb atardilar, bu esa unga juda yoqardi.
Shunday qilib askar pullarini ayamay sarf qilaverdi va bir kun qarasa cho'ntagida hammasi bo'lib ikki chaqa qolipdi, xolos. Shundan keyin askar yaxshi uydan tomning qoq tagida-gi tor hujraga ko'chib chiqishga majbur bo'ldi. Kechirgan kun-larini yana esladi: etigini o'zi tozaladi va undagi yirtiqlarni o'zi yamadi. Ogkaynilaridan hech qaysisi ortiq uni kelib ko'rmay-digan bo'ldi, chunki uning oldiga chiqish uchun juda balandga ko'tarilish kerak edi.
Bir kun kechqurun askar o'z hujrasida o'tirardi. Kun qorayib ketdi, uning hatto shamga ham puli yo'q edi. Shu choq jodugar kampirning chaqmoqtoshi esiga tushib qoldi. Askar chaqmoqtoshni oldi-da, o't chiqara boshladi. U o'tchaqarga urgan edi hamki, eshik lang ochilib ketdi va xuddi ko'zlari piyoladay bo'Igan it chopib kirdi. Bu it askarning yer ostidagi birinchi uyda ko'rgan iti edi.
- Nima buyurasan, askar? -deb so'radi it.
- Iye, mana bunisi ajoyib bo'ldi-ku! - dedi askar. -Chaqmoqtoshning biror hikmati bor ko'rinadi. U meni yomon kunlardan qutqazmasmikan? Qani, menga pul keltir-chi! - deb buyurdi itga va... - bir! deguncha it gkoyib bo'ldi, -ikki deyishi bilan it darhol hozir bo'ldi, uning tishida chaqa pullar to'la kattakon bir xalta bor edi.
Askar o'zidagi chaqmoqtoshning qanday ajoyib narsa ekanini endi tushundi. o'tchaqarga bir marta ursa, bas edi - chaqa pul to'la sandiqda o'tirgan -ko'zlari piyoladay it hozir bo'lar edi, ikki marta ursa-chi - ko'zlari tegirmon toshidek keladigan it, uch marta ursa - har bir ko'zi gum-bazday keladigan it uning oldida hozir bo'lardi. Birinchi it unga chaqa, ikkinchisi esa kumush pullarni, uchinchisi toza tilla keltirardi.
Askar yana boyib ketdi, u eng yaxshi uylarga ko'chib chiq-di, yana olifta kiyimlar kiyib yuradigan bo'ldi. Uning hamma ogkaynilari yana unikiga kela boshladilar va uni juda yaxshi ko'rib qoldilar.
Bir kun askarning boshiga bir o'y keldi: Xo'sh, nega men malikani ko'rmayin? Hamma uni juda chiroyli deb ta'riflaydi-ku. Agar u o'z umrini mis qo'rgkonda, baland devorlar va minoralar ichida o'tirib o'tkazsa, bundan nima foyda? Qani, mening chaqmoqtoshim qayda?
o'tchaqarga bir marta urgan edi, shu onning o'zidayoq ko'zlari piyoladay it hozir bo'ldi.
- Gap bunday, azizim! - dedi askar. - Endi rosti, kech bo'lib qoldi. Ammo men bir nafas bo'lsa-da malikani ko'rmoq istayman. Qani, jo'nab qol!.. - It shu ondayoq chopib ketdi va askar ko'z ochib yumguncha qaytadan hozi